That 28-minute, 53-second Call. It brought back lots of memories…

Nakatambay ako sa facebook nang imessage ako ng dati kong klasmeyt na si Jayson Friday. Hinihingi daw ni Delayt ang aking phone number.

Well, i sent a private message to Layt, yung number ko. Ewan ko, that time naeexcite ako. I was hoping na tatawag siya—hindi nga ako nagkamali.

Sino ba si Delayt? Good question…

Ito yung mga istoryang tinatago ko sa aking baul ng aking alaala. Yung mga pangyayaring hindi ko malimutan kahit anong gawin ko dahil alam kong malaki ang naiambag niya sa aking pagkatao, alam mo yun? Yung mga tipong ganon…

========

Grade 4 ako nun, bagong lipat sa Cavite. Transferee sa private school. Mula all-girls school papuntang CoEd… Tandang-tanda ko pa kung pano ako nanibago sa set-up ng isang school.

Hindi ito isang ordinaryong silid aralan, maliit kumpara sa nakagisnan ko. Merong 3 pahalang na hanay, direcho, walang puwang na namamagitan sa mga silya kada hanay.

Kakaunti pa lang yun tao. Napagpasyahan kong umupo sa harapan. Tumabi ako sa isang babae na nakaupo na sa dulo ng hanay. Hindi ako friendly tuwing unang araw ng pasukan. Lagi kong kasession yung bago kong supply ng papel at ang lapis kong mongol. Madalas akong nagdo-drawing. Naging outlet ko na siguro yun para maibsan ang awkwardness sa bagong environment.

Napag-alaman ko na Delayt ang pangalan ng katabi ko. Sounds unique. Nung una naninibago ako sa pangalan niya. There was certain kind of weirdness in her name tho familiar na sa akin ang salitang delayt. Parehas kaming transferee.

Hindi ko alam kung tadhana ba ang magkatabi ang parehas na bagong salta sa isang bagong environment.

Naging maganda ang pakikipagkaibigan ko kay Delayt. May ups and downs. Sa loob ng sampung buwan ng pag-aaral ng grade 4, itinuring ko siyang matalik na kaibigan—kasama nina Perl at Jalil. dahil uso nang mga panahong yun ang teletubbies, ang pangalan ng aming group ay PLDJ[oha! maipilit! ]

Ito yung barkadahang hindi ko malimutan sa tanang ng buhay ko. Na kahit isang taon lang ang nilagi ko sa CHA, buong-buo ang paniniwala ko na kasama ko silang humubog sa aking pagkatao… Na merong parte ng pagkatao ko na naging bunga dahil nakasama ko sila at nakisama ako sa kanila.

=======

Nang tumawag sa akin si Delayt, there’s too much excitement I couldn’t contain. Lumabas pa ako ng war room makausap ko lang ang isa sa pinakamatalik kong kabigan. Biset kasi yung mga kasama ko, makakanchaw akala mo karelasyon ko yung kausap ko. Hello?! HAHAHAHAHA.. nakakahiya tuloy sa kaniya.

Dahil nacucurious daw siya sa boses ko coz it’s been 10 years since na magkausap kami ng personal. At may chumika pa sa kaniya—tenkyu Maykel— na ang cute daw ng boses ko. HUH? LOL! Hindi pa ako nacucutan sa sarili kong boses—pag nagrerecord lang ako tuwing nasa CR ako, o kaya kapag kumakanta ako tuwing naliligo, pero never pa akong nacutan sa boses ko sa isang normal conversation…oh, wait… Excited pala ako nung kinausap niya ako kaya siguro naka high pitch ako nun. )

Nakakatuwa lang… Kahit walang masyadong pinagusapan, parang andami naming pinagusapan. Nagkamustahan.

Nakakatuwa nga eh, sabi niya hindi daw akong awkward kausap. Konti lang ang dead air… Pero sa totoo lang, mahirap humagilap ng pag-uusapan… Siguro kasi kapag gusto mong maki-update sa buhay-buhay ng mga tao, marami kang gustong itanong, marami kang gustong malaman. Sakto lang naman mga tanong ko… LOL.

I did miss her. Even Perl and Jalil… I guess, kasi dito ako nagumpisang magkaron ng tunay na barkada… I’ll explain some other time kung bakit at papano nangyare yun

CoE OJT Dilemma: I know they can…

Alam ko namang kaya nila yun eh… Kulang lang sila sa push. Hindi ko masyadong alam kung bakit… Pero ang isang dahilan na alam ko, kasi, nasa mga department yung iba na hindi nila masyadong gusto. Ganto kasi yun…

Meron kaming Practicum 1[last summer 2011] at Practicum 2[summer 2012]. At ang bawat practicum ay dapat maaccomplish mo sa loob ng 250 hrs. At dahil Computer Engineering, dapat! software-hardware ang applications. Meaning: kung nag-software-based ka nung practicum 1, kailangan focused ka sa hardware ng practicum 2, and vice versa. Eh last summer, gusto namin kung saan kaming department nakapirme. And we did enjoy it! At bumalik kaming tatlong trainee sa company na yun kasi nga masyado kaming natuwa— kasi we learned a lot from the company, really.

Ngayon, nagshuffle kami ng mga department. Yung nasa Engineering dept dati, ngayon nasa webdev na. Yung creative dati, ngayon nasa Engineering dept na. At akong dati na nasa WebDev, Project Mngt. na!

Note to myself: dapat ang ginagawa ko ngayon ay magtiwala sa magagawa nila. Magaling ang mga kasama ko. I don’t know kung they’re just trolling me or what. Or masyado ko silang bine-baby. LMAO! Sadyang mabagal lang talaga akong mag-isip ngayon. But I know they can do it! We can!

:S Worried but happy :)

papa came home earlier from Jeda. Syempre, alam naman naming magkakapatid na kagabi pa siya nakauwi at nagkaron lang sila ng “reunion” ng nanay kong nung umalis kagabi ay naka-leopard skin jumpsuit. LMAO. I know, right?

At kapag nasa ibang bansa, akala na ng mga kapit-bahay ay mayaman na kami. Pero hindi.

Kaunti lang ang bagahe niya ngayon dahil naipadala na niya ang mga pasalubong na para sa amin last time. Wala ngang dalang damit ang tatay ko dahil puro chocolate at pabango ang laman ng bagahe niya. Bongga! LOL!

Masaya lang ako at nakauwi na siya.

Ayun, yung nirerequest ko na pasalubong, next year na lang daw Ok lang… Makapaghihintay naman ako hanggang next year, eh. Just like what he said when I’m wishing for my own laptop. Konting tiis lang tapos palaging paalala… NYAHAHA!

We’ll conquer Southern Leyte next week! May reunion kasi ang mama ko with her highschool batchmates. And! First time kong makakapunta ng Leyte—as in! Mom has been there last decade ago. And the last time she’s been there, first time niyang umuwi sa loob ng 20 years!

But before that, sad news, hindi pa ako tapos sa aking OJT. Ni hindi pa nga ako nakakapagprocess ng mga pertinent documents para sa requirements na ipapasa sa school. Ewan ko lang, kasi mag-iiwan ako ng trabaho sa aking pinakamamahal na OJT. I’m kinda worried and at the same time I wanted to stay away. But it’s my job to monitor them. Sana magpamonitor sila. Andami kong pagkukulang… Eeeeeeh kasi naman, eh! When I’m explaining something, I have this feeling they’re not interested, nafu-frustrate ako… XD I have this attitude kasi that when you’re eager, I’m pumped. HAHAHA… For sample, you’re eager to listen, I’m pumped explaining things I know. It’s a give-and-take relationship. At isa pa, hindi ako masyadong kumportable sa kasama ko ngayon—yung iba.

At nung nagpaalam ako, sabi nung isang bossing namin, kapag daw pumalpak sila, ako ang palpak dun.

Hello, pressure! At sumegunda yung mga ka-ojt ko. Hindi ba nila narerealize na kapag pumalpak sila, pumalpak sila? It’s not only my fault, but theirs, also. And I don’t want to blame things to anyone. Hindi ko inugali yun. AAAAAAAAAAAARGH!! Nakakafrustrate talaga! *at wits end* Parang ayoko nang sumama sa Leyte kapag pumapasok sa isip ko yung mga mangyayare. Pero hindi, I have to go there.. LOL!

 

Finally, they’re integrated…

Pinagsama ko na yung isa kong blog dito sa aking beehive.

Kahit na mas nauna ko yung blog, mas naging active naman ako dito kaya dito, sa beehive, ko napagpasyahang iangkat ang mga luma kong paskil dun sa idiotic moments.

Kahit na may mga blogger akong naging pamilya ang turing ko dun sa idiotics, naging kaibigan, wala namang masama kung magsisimula ako ulit ng panibago.

Napakarami ko ng sinimulan na pagbabago, wala pa rin akong natatapos hanggang ngayon. =))

Ayun… Mababasa niyo na ang mga previous post ko, mga pagbubulay-bulay nung may pagka mangmang pa ako… ^-^

When Faith is gone…

Isang anghel ang kinuha na ng Maykapal.

Kagabi, habang masayang nagsswimming ang mama ko at ang mga anak ng mga kapitbahay namin at mga mumunting pinsan ay bigla kaming inihinto panandalian ng nagpapanic na sigaw ng tita Sallen.

“Tumawag kayo ng tricyel!!! SI FAITH!!”

Bakas ang panic, ang pag-aalala, habang dala-dala niya yung bata pababa sa 4-storey apartment nila. Tumakbo ang mga kalalakihan na noon ay kasalukuyang nag-iinuman kasama ang mga tita’t tito ko. Tinawag nila sa papa Jhun na may traysikel kaya lang ay medyo matagal ang responde ng traysikel.

“KAHIT MOTOR! KAHIT MOTOR!” sigaw ng tita.

Buti na lang at merong mga kalalakihan dun para magdrive sa kanila. Angkas kay tito Unyong, kalong-kalong ng nagpapanic kong tita si Faith, humarurot sila papuntang ospital.

=======

Faith is a wan pallid almost-2-month-old unhappy baby girl of our neighbor. A product from stressful nerve-wracking pregnancy. She died around 1am, this morning. Yung gatas na dinede niya ay napunta sa baga niya. Kitang-kita ko kung gaano karaming gatas ang inaspirate, ilang turok ang binigay sa kanya para lang magbeat ang puso niya, pero hindi pa rin siya nagkaroon ng pulso. Merong heartbeat pero walang pulso. :’( I saw how doctors pumped her heart constantly within more or less 2 hours.

I was there. I saw the drama. I felt the heavy emotions. I included her in my silent prayers. I’ve been part of the dying moment

But in spite of her death, I am happy for her. Dahil alam ko na ang mga batang tulad niya ay aariin ng Dios. Dahil sa Kaniya ang mga batang tulad ni Faith.

condolences to her parents.

Focus muna ako sa isa kong blog.

Basically, tatlo ang blog na pinapatakbo ko.

As of now, yung blog ko para sa aking OJT ay nakakatuwaan kong lagyan ng laman dahil Imma bit a li’l overwhelmed sa mga natututunan ko at mga nirereview ko these past few days.

So, minimal muna ang pagpopost ko dito. Wahehehe… Pero magpopost pa rin ako sa abot-kaya ng aking pag-iisip., Kung lumikot man ito at nagbaliw-baliwan, why not chokonat?

So long muna!!!!

Pagpapatuloy……CHEAT SHEET part 2

From this post..

Pagpapatuloy…

Dahil busy-busy-han ako nung isang araw, nawala na sa utak ko yung sasabihin ko sa mga kabataan ngayon. Nuks! Kabataan talaga? Eto na yung kadugtong nung CHEAT SHEET ko para sa inyo.

Magbasa ka[Highly recommended]. Sa totoo lang, naasar ako sa mga klasmeyt kong bookish. Hindi ko alam kung naasar ako sa kanila o naasar ako sa sarili ko. Pero tingin ko naasar talaga ako sa… kanila.. HAHAHA! Joke, sa sarili ko talaga. Nakaligtaan ko na kailangan kong magbasa ng libro. Masyado akong nadidistract ni Facebook, Twitter, Tumblr, at ng kung anu-anong social networking sites. For a moment or two— or more— lalo na kung parati ka sa harapan ng computer—ahem! tulad ko, ahem!— iwan mo muna saglit yang computer mo— yung manga na nakabukas, yung profile ng crush mong every time na lang na magbubukas ka ng iyong account ay nakabukas naman sa kabilang tab yung kaniya. I mean it, you, stalker! ) Iwan mo muna yan. Crack a book, be it a manual or fictional or kung ano yung natipuhan mong basahin. Basta may makukuha kang moral lesson. Yung Bible mong inaalikabok na sa iyong book rack/shelf. Alam mo yun. Feed your mind, your soul… Malayo ang mararating mo, sabi sa’yo.

Manage your time. ‘Eto talaga, sakit na to ng karamihan. Isa na ako sa karamihan dun. Kapag sinabing manage your time, hindi lang basta-basta manage. Ano bang ibig kong sabihin? May mga pangyayare kasi tayong dapat iprioritize. Nakakalimot tayo kung ano ang mas importante. Oo, naiintindihan kita lalo na kapag sinabi mo sa akin na hindi naman importante sa akin yung bagay na importante sa’yo. Pero dapat mo ring malaman kung gaano ka kaimportante sa isang pangyayare.

Wag kang gumawa ng dahilan. Humanap ka ng paraan. Isa na namang kasabihan na parang ang dali-daling sabihin. Pero proven na ‘to. Kung paiiralin mo ang katamaran mo, eh, itigil na lang natin ang mga bagay na ito. Wag mo na ‘tong basahin. Nagsasayang lang tayong pareho sa mga oras natin. Marami kasing tao na makapagdahilan lang sila para makaiwas sa trabaho. Ngayon ko lang kasi napagtanto kung saan nanggagaling ang “crab mentality”. Madalas nanggagaling ito sa mga simpleng gawain na hindi natin namamalayan na humahatak na pala sa iba pababa. Isa na dito ang pagdadahilan para nga lang makaiwas sa mga gagawin. Unknowingly, nagiging delay tayo. Unknowingly, nagiging cause tayo ng problem. Unknowingly, nagiging root tay0 ng pag-aaway-away. Kaya, kung ako sa inyo, humanap tayo ng paraan para HINDI MAKAPAGDAHILAN LANG, bagkus makatapos ng mga bagay at sa ikaaasenso ng ating mga buhay. Hell, yeah!

Babaan natin ng konti ang pride. Para ito sa mga taong overachiever. Sige, kayo na talaga ang magaling. Pero, tandaan niyo, na hindi por que napakagagaling ninyo eh ganon na lang. Ang tao, kahit anong galing kng wala kang humility— intellectual humility, spiritual humility, o kahit anong klaseng humility—Humbleness sa madaling salita— wala. Marami kang makakaaway. At kung ikaw yung klase ng tao na masaya kapag maraming kaaway, bahala ka na sa buhay mo. Dahil mas masarap mabuhay ng masaya at may kapanatagan sa buhay. Hindi naman mawawala ang mga taong mahilig magdown sa indibidwal na magaling eh. Pero kung higit pa sa kalahati ng taong nakakasalamuha mo ang may gustong pabagsakin ka, mag-isip-isip ka na. Pagbulay-bulayan mo na mga pinaggagagawa mo sa buhay mo. Baka akalain mong kung sino ka ng lord.

Linawin ang agreement. Marami ang magiging mapapel at play dead kang makakasalamuha sa iyong pakikipagsapalaran. Magiging cause ito ng confusion sa mga bagay na napagsang-ayunan na. Ang mga magugulong kausap madalas dito ay ang mga professor na makakalimutin at pabago-bago ng isip. Ang dami kong naencounter na ganito ngayon sem. Requirements na kasi ang pinag-uusapan at mga pertinent documents na rin kasi ang kailangan. So, kailangan mong siguraduhin ang mga bagay na sinasabi sa iyo ng professor mo. IKAW MAGINITIATE na IPAALAALA sa kaniya kung ano ang napagusapan niyo. Pag-ibig niyo na yun sa kaniya. Dahil ang professor madalas matanda na at may mga bagay pa silang ginagawa sa labas ng unibersidad. Nakakalimutan na nila mga pinagsasabi nila. At panindigan niyo yung pinagusapan niyo. Kung maaari, nakasulat at nakapirma kayong dalawa, para walang reklamo. Para wala na ring sisihan. Kahit propesor pa siya. Malaki na siya at naiintindihan na niya ang mga ganong kalakaran.

Wag kang tamad. Kailangan ko pa bang ipaliwanag to? Kailangan ba masasaktan ka pa sa sasabihin ko? HAHAHA! Hindi siya bad behavior, pero hindi rin ito yung tipong maipagmamalake natin. May narinig ka na bang isang taong matagumpay na nagsabing: Tamad ako! Pinagsigawan niya na ganon siya? Di ba wala? Lahat pinaghihirapan. Lahat pinagpapaguran. Sabi nga nila, ang isang tagumpay na walang paghihirap ay hindi talaga tagumpay na matatawag.

Wag kang makakalimot. Sa mga tumulong sa’yo. Sa mga taong naging kasangkapan para makaahon ka sa kinalalagyan mo. Dahil naniniwala ako na hindi kumikilos mag-isa ang taong matatagumpay. May mga tao sa likod ng kanilang mga paggawa. May mga nagiinstruct sa kanila. May mga nagtitiwala. May mga sari-sarili silang critic. Wag mo silang kalilimutan. Magpasalamat ka. Lalo na sa Lmikha.

Kung naisapuso ko to sa loob ng pananatili ko sa aking unibersidad, masaya sana ang buhay ko. Kaya lang, parang naculture shock pa ako ng slight kasi hindi ako kumilos agad. Nakakapanghinayang.

Kaya ang sabi ko sa sarili ko, itong isang taon na ito… Itong nalalabi ko na isang taon—na sana isang taon na lang talaga dahil ayoko na lumagpas pa sa itinakdang panahon ng paglalagi ko sa unibersidad— lulubus-lubusin ko na ito.

Ayan po mga kaberks Ito ang aking mga simpleng cheat sheet sa inyo. Simple lang ‘to pero hindi pa rin nagagawa ng karamihan.

Para to sa inyo, young graduates…Lalo na sa katulad ko, gusto kong maging CHEAT SHEET niyo to.

Kakagraduate lang ng pinsan kong si Simon kahapon. Biglang nagbalik lahat ng alaalang parang kahapon lang pero apat na taon na pala ang nakalipas…

Ang entry na ito ay para sa mga batang nakapagtapos ngayon ng elementary at high school. Para ito sa mga batang anim na taon at higit pa na nanatili sa apat na sulok ng kanilang silid-aralan. Nakipagkwentuhan, nakipagkulitan, nakipag-asaran, nakipagtampuhan, nakipagbunuan, nakipagmurahan, nakipagkaibigan, nakipagka-ibigan, nakipagdiskusyon—sa teacher, sa klasmeyt, sa kaaway mo sa kabilang room, sa kasabunutan mo sa lower year, sa barkada mo sa ibang section, sa mga nakahalubilo mo nung absent yung teacher mo, yung mga nakamiss sayo nung absent ka, yung nakilala mo at yung sa mga makikilala mo pa lang…

PINANGUNGUNAHAN KO NA KAYO, hindi dito natatapos ang inyong pakikipagsapalaran. Kung sinabi nila na masaya ang hayskul life, MAS MASAYA ang college life.

9 sa 10 studyante ang nagtatapos kada taon. Sige, lakihan natin… 49 kada 50 na lang… Tapos 3 sa 5 sa mga HS grads ang nakakatuntong sa kolehiyo, 1 sa 3 naman ang nakakatapos… Sa kakaunting bahagi naman yun ng kabuuan—na hindi ko alam kung ilan— ang nagiging matagumpay talaga. Yun ang sabi sa mga pagsusuri at pagaaral na inihahayag ng Siyensya…

Pero kung ako sa inyo, hindi totoo yan! Yung isa sa 50 na yun na magiging matagumpay, tingin ko, masipag lang siya, matiyaga, madiskarte, at positive ang outlook sa buhay. Hindi niya hinayaang mahadalangan ng kung anong negatibong pananaw ang mga gusto niyang makamtan. Alam niya kung paano matalo, oo, naranasan niya, pero bumangon siya ng makawalo nung ikapito ay lumong-lumo na siya. Hindi niya lang basta sinubukan, ginawa niya. Kinukuha niya lahat ng pagkakataon at walang sinasayang. Sinusubukan niya ang mga bagay na alam niyang hindi naman magdudulot sa kaniya ng kasamaan. Hindi siya naging tamad. Kung naging tamad man siya, o yun ang inakala ng iba, siguro ay kinailangan lang niyang magpahinga. Hindi naging mabigat sa loob niya ang tumulong sa kapwa at alam niya kung kailan siya tutulong kahit alam niyang inaabuso na siya. Hindi siya overachiever, pero achiever siya.

Yung taong yun, gusto kong maging taong yun. Gusto kong maging ganon kayo.

Lalo na sa mga hayskul students na tutuntong ng kolehiyo, yung may gusto nang pasukang kurso. Bilib ako sa inyo, dahil siguro, umpisa pa lang, nakita mo na kung ano ka after 5 years. Magandang pangitain yan. Congratulations! Dahil yan ang stepping stone sa decision-making.

Maaaring sa umpisa ng mga taon mo sa kolehiyo, tatamarin ka, mababagot, at hindi ka mach-challenge. Pero mga minor obstacles lang yun na kailangan mong pagdaanan. Dito mo maiisip kung tama ba ang pinasukan mong kurso. Minsan merong kang konting pagsisisi na mararamdaman, pero normal lang yun.

Hindi kita kayang tulungang tumalino, pero meron akong nakitang glitch sa institution na—sayang naman kung hindi mo malalaman— hanggang ngayon umiiral pa rin. Ito yung mga bagay at pagkakataon na binabale-wala lang nga mga batang feeling alam nila kung saan sila pupunta. Yung mga batang hindi marunong magtanong… Eto muna ang unang apat na advice para sa inyo.

Pumasok ka ng maaga. Wag mong pakelamanan kung late ang teacher mo o hindi. Ang importante, nandon ka. You’re on time. Mahirap humabol sa mga lectures at discussions na ginawa ng mga professor nung wala ka. Hindi mo na mapapareplay sa kanila yun..unless, makiseat-in ka sa ibang klase. Swerte mo kung parehas ang tinuturo niya sa ibang klase. So-so lang kung hindi.

Magpasa ka ng requirements sa given deadline. Madali lang sabihin, di ba? Kasi minsan, matataon ka sa professor na napakalupit magparequirement. Pero kung ako sayo, magreklamo ka, pero wag mong ipangalandakan. Humanap ka ng paraan pano mo matatapos yung requirement na yun. Uso ang cramming, pero hindi ito advisable sa mga taong hindi marunong magcram. Pwede mo rin silang pakiusapan. Pero kung makikiusap ka, hindi pansarili mo lang, idamay mo na buong klase—dapat alam din ng buong klase…

Wag kang umuwi agad. Explore your community. Dahil akala mo wala ka ng dapat gawin after ng klase mo at naiisipan mong umuwi, nagkakamali ka. Malaki pa ang mundong pinasukan mo. Makipagkilala ka. Kapag bago kang salta, makipagugnayan ka sa mga seniors mo. Kung ikaw naman ang matanda, welcome those youngsters na papasok sa community mo. Ikaw na ang bahala after that. Makipagkaibigan ka. Makipagkilala. Connections, communication, collaboration. Hindi yung makikipagkilala ka tapos iiwan mo sila. Then, kapag may kailangan ka, saka mo sila hahanapin. WAG GANON. Kahit uso ang gamitan sa college, alalahanin mo yung values na itinuro sayo nung elementary ka. Bala mo yun sa baril mo laban sa bombang ihahagis nila sayo. Pramis. Iiwan ko na ang pagpili sa mga kamay mo.

Share your knowledge. Hindi ko sinabing magpakopya ka. Hindi ko sinabing magshare ka ng sagot tuwing exam or ng final papers para sa research niyo. Share your knowledge. Your sources. Wag mo lang kakaligtaan na paalalahanan yung pagbibigyan mo ng source mo ng iyong sagot na irephrase/paraphrase niya yung mga article na mababasa niya… Wag mo silang turuang maging tamad at corrupt. Wag mo silang turuang maging madamot. Kaya natin yan ipinamimigay dahil alam nating wala na tayong mapaglalagyan ng panibagong kaalaman na matatanggap naman natin sa mas magagaling pa sa atin. It’s like unloading and loading things to your mind. At alam natin sa mga sarili natin na kapag ipinamahagi natin ang kaalamang taglay natin, hindi lang yun ang meron tayo. May mga tao kasing takot na takot magshare dahil siguro yun lang ang meron sila… Pano pa kaya kung pinamigay pa nila di ba???

Oxa, hanggang dito na muna… baka ma-information overload ka na…at isa pa, may pupuntahan pa kasi ako…

…

At gusto ko lang na malaman mo… Birthday ko bukas. HAHAHA

Itutuloy…

Nung isang madaling araw…

Nung isang gabi, na akala ko gabi pa rin talaga, naalimpungatan ako dahil sa katok ng nanay ko sa iab’t ibang kwarto. Tinignan ko yung relo ko, alas 4 na pala ng umaga.

Kasalukuyan niyang kinakatok ang pintuan ng kapatid kong bunso, si Kim. Pero mas tulog pa siya kesa sa mantika. Tinungo naman niya ang pintuan ng kapatid kong si Khaki. Wow, ah, iisa-isahin niya yung kwarto namin? Hindi na niya siguro ginambala si ate, o nauna niyang gambalain si ate? Hindi ko alam, dahil ang kwarto ko ang huli niyang kinatok…

Mama: Nak…*katok**katok**katok*

Bumangon ako. Hawi-hawi ang mga nagkalat na gamit ko sa sahig, tinungo ko ang pintuan at binuksan at tumambad sa harapan ko ang akin ina, bitbit niya ang kanyang bag sa kanang balikat niya na parati niyang kasama san man siya magpunta, kahit nasa loob lang siya ng bahay.

Mama: Tabi tayo sa pagtulog..*bigla akong binigyan ng pagod na ngiti*

Nag-alangan ako bigla. Dahil kahit anak niya ako, nahihiya rin naman akong patuluyin siya sa aking kwarto kasi ang kalat-kalat.

Ako: makalat! dun ka na lang kay ate.

Sana hindi ko siya nasaktan sa binitiwan kong salita… Muka namang hindi dahil sabi niya:

Mama: Ok lang yan… Dali na…*tono ng naglalambing*

At sa huli, binuksan ko ang pinto at pinatuloy siya, patungo sa kutson.

Excited pa siya kesa saken na sumalampak sa kutson ko, kahit ang kalat-kalat.

Naiinitan daw siya sa baba, dahil nasa 2nd floor kami. Pero tingin ko, nalulungkot lang siya na walang kasama. Dahil si itay ay nasa ibang lupa, at halos magiisang taon na rin niya itong hindi nakakasama. Understandable naman ang kanyang situation at tolerable lang din ang kanyang excuse kahit mas mainit na meron katabi, di ba? AHAHA…

mga 5.30 am na rin ako nakatulog kasi makwento ang nanay ko. Naghahanap siguro ng makakausap kaya katok ng katok. Kung bakit ko pa kasi pinakwento yung lablayp nila ni itay XD. Andami ko tuloy nalaman. HAHAHA!

Nakakapanibago lang ang setting na ganito. Yung moment na you’re considered as a young adult kaya handa ng ishare sayo yung mga bagay na hindi mo alam? Yung pagkakataon na ganon. Yung tipong, oo, mga karanasan sila, pero kaya sila ibinabahagi sayo kasi para malaman mo kung ano yung pinagdaanan nila, yung hirap, yung sakit, yung mga tagumpay, mga pagpapakumbaba… Yung mga tipong ganon? Yung mga joke, mga tao, mga pagkakataon, mga instansya sa buhay.

Buhay na kasi pinag-uusapan dito. Karanasan. Yung mga tipong akala mo sa palabas lang nangyayare ang mga tagpong ganon. Bata pa nga siguro ako… At habang narerealize ko na kumplikado ang buhay, nakakalimutan ko namang tumatanda na rin ang mga parents ko.

Yung tagpong yun, yung isang madalaing-araw na yun, niyakap ko ng mahigpit si mama habang nakahiga kami sa kutson ko. She may not heard it, but i hope she felt it… Na kahit pasaway ako, na kahit madalas hindi ako nakikinig sa mga rants niya sa buhay, na madalas ko siyang asarin, deep down inside I care… that I have dreams, too. For us… For me. and FOR EVERYBODY!!! take the nestea plunge! LMAO!!

Gusto ko pang enjoyin ang buhay… syempre kasama ang mahahalagang tao.

Lahat tayo may tinatagong kalansay sa closet…

Ansagwa lang ng magiging title ko kung “Lahat tayo may tinatagong kalansay sa kubeta”. Salamat Google Translate [insert sarcastic tone here]sa pagbibigay mo sa akin ng napakabantot na tagalog ng ‘closet’.[end of sarcastic tone]

======

Nakakatuwaan ko lang kasi na makinig sa mga kwentuhan ng mga taong mas may edad saken. Yung mga tita’t tito ko na obviously mas marami ng pinagdaanan kesa saken…

Hindi ko hilig ang makisawsaw sa kahit na anong usapan. Madalas ay nakikinig lang ako— yun na ang nakaugalian ko, ang makinig.

Tsismisan ang tawag ng karamihan sa libangan na ito ng mga matatanda. Ang sakit sa tengang pakinggan di ba? Tsismisan… LMAO.

Pero sa totoo lang, dito ako nakakapulot ng mga impormasyon sa mga bagay na minsan konti lang ang alam ko. Minsan napakikinggan ko ang panig ng mga nakatatanda saken. Yung mga panahong gusto kong umapila sa mga bagay o issue sa buhay, dito ko minsan napupulot ang mga rason nila kung bakit ganito, bakita ganyan. At dito rin ako nakakahalukay ng mga kalansay ng tao…

Sa kwentuhan nila, marami ang nabubungkal. At dahil hindi na ako dapat bata na ituring, minsan naipapaliwanang nila sa akin yung mga nakaraan na binabalik-balikan para maging tanda ng pag-iingat at babala na rin… Minsan hindi lang yung kalansay nila, pati pa nga yung kalansay ng iba.

Pero weird lang, kasi minsan pag nagkukwento sila, parang ang dali-dali lang tanggapin. In a way na kapag may irereveal sila for sample, si Poging Pong pala, na kapitbahay namin dati at isang malapit na rin na kaibigan ng mga magulang ko, nakakulong pala… Ok lang, medyo madali pang tanggapin yun, pero ang nakakalungkot lang eh yung dahilan kung bakit siya nakakulong. Pinakulong pala siya ng kaniyang butihing asawa dahil nagsumbong ang anak niyang panganay na babae na itago natin sa pangalang Jessie, na nirape niya daw. Daw ah…

Nung sabihin sa’ken ‘to ng tito ko, parang wala lang… Di man lang ako nakapagreact. Parang: “GOSH. Totoo?” Pero hindi ako nakapagreact ng maayos. Dahil alam ko na rin namang lulong sa masamang bisyo si Poging Pong kaya siguro natanggap ko na rin na kaya niyang gumawa ng ganong bagay.

Tapos, kaya pala nakapagtataka na hindi nagsasama sa iisang bubong ang best friend ng tita ko at yung asawa niya, eh hiwalay na pala sila… Mga love story nga naman, oo… Haay. Kung bakit sila naghiwalay? Ayun, gumagamit din ng droga. Tapos nung nagkukwentuhan sila ng tita ko, nabulalas ni tita na halos lahat naman daw ng lalake, ganon. Tumitira ng droga o nakatira na. Even my father, yes. Walang pagkakaila. Even her husband… Kaya lang daw si tito, back to his college days, syrup naman daw ang tinitira. Palibhasa’y may butika noon, nakakalibre ng kuha…Pangit daw ang pakiramdam. Yung tipong tatlong araw ka ng hindi naliligo, tapos iba pa yung singaw ng baho mo. Lutang ka pa! Hindi ko maimagine ang sarili ko na gagawa ng ganong bagay. I mean, you can indulge yourself in many ways, but NOT in those ways and especially NOT in that way.

Lahat naman tayo may tinatagong kalansay, eh. Kahit ako, meron. Kaya lang, kakailanganin ko pa ng lakas ng loob para maiopen up ito sa kahit na sino. At isa pa, kung ang isang tao, ipakita o ihayag man ang kalansay na nakatago sa kubeta niya… LMAO, unang-una wala tayong karapatang mang-husga. Oo, may mga pagkakamali silang ginawa, pero kung pinili nilang magbago para sa ikabubuti nila, ano ang sa atin para manghusga? May mga pagkakataon lang na bunga ito ng kyuryosidad, pagtataka, para lang maranasan. Pero ang magpakabuyo sa bagay na masama? Hindi ko lang alam… Pero malaki na tayo para malaman ang tama sa mali. Di ba?